8 Aralık sabahı Suriyeli devrimcilerin Şam’a girişlerini sevinç gözyaşları içinde anbean izledik. Sevincimizin ve duygulanıp gözyaşı dökmemizin çok sebebi vardı: Mazlumların sabrı ve kıyamı zaferle sonuçlanıyordu. Onlarca yıldır Suriye’yi baskıyla yöneten, son 13 yıldır da halkını katleden diktatör ülkeden kaçmıştı. Zafer, çoğunluğun zaferiydi. Şam’a tekbirlerle girenler samimi mü’minlerdi. Türkiye başta olmak üzere komşu ülkelere dağılmış mazlum mülteciler için vatanlarının kapıları açılıyordu. İsrail hudutlarına nihayet, tiyatro oynamayan, gerçek savaşçılar geliyordu. Türkiye’nin tezleri doğrulanıyor, gayretleri olumlu sonuç veriyordu. Suriye’de haklı, yasal, tarihî bir ihtilal, kalbi olanı, vicdanı olanı, imanı olanı derinden sarsacak ve heyecanlandıracak bir ihtilal gerçekleşiyordu. Tüm dünyada zafer muştularına hasret gönüllere umut serpiliyordu.
Suriye Devrimi’ne çok sevindik. Lakin, tarihteki çok sayıda örneğinden de biliyoruz ki, bir ihtilali yapmaktan daha sıkıntı olan, o ihtilali korumaktır. Kaç ihtilal kısa müddette karşı ihtilalle yıkılmıştır. Birçok ihtilal, kısa müddette yolundan şaşmış, sapmış, gayesinden uzaklaşmıştır. Kaç ihtilal, zafer sarhoşluğu içinde elden kayıp gitmiştir.
Suriye Devrimi’nin lideri Ahmet El Şara sıradan biri değil. Âlâ eğitim almış, yıllarını cephelerde geçirmiş. Teorisi sağlam, pratiği çok güçlü. Askeri birikimi, başarılı kumandanlığı yanında İdlib’de yönetim deneyimi de edinmiş. Mütevazı, itimat telkin eden, karizmatik, kararlı, yürekli bir devrimci.
Ne var ki, Ahmet el Şara’nın tüm bu vasıfları, tek başına, bir devlet kurgulamak ve o devleti yönetim etmek için kâfi olamaz çünkü devlet adamlığı en çok da “pişerek” mümkün olur. Şara’nın durumunda ise pişmeye vakit yok; kendisi kadar akıllı ve bahadır bir takımla, ortak akıl, istişare, kararlılık ve sertlikle süratli hareket etmek zorunda.
Buradan Suriye Devrimi’ne bakınca görünen şu: Ortadan 3 ay geçmiş olmasına karşın Suriye’de güvenlik manasında çok bir ilerleme sağlanamadı. Sahil’de ortaya çıkan kriz de bu tespiti maalesef haklı çıkarıyor.
Ahmet el Şara liderliğindeki Şam idaresinin, işi gücü bırakıp, bütün mesailerini güvenlik ve adaletin tesisine ağırlaştırmaları kaçınılmaz görünüyor. Ordunun, polis teşkilatının ve istihbaratın çoktan kurulmuş, her sokağa hâkim olmuş, silahları toplamış, can ve mal güvenliğini sağlamış, çarşı-pazar ve ticaret yollarına emniyeti getirmiş olması gerekiyordu. Halkın memnuniyetini sağlamak açısından mümkün olan en geniş manada adaletin tecellisi için teşkilatın kurulmuş olması da bu müddet zarfında gerçekleşmeliydi.
Suriye’de ne Dürzilerin ne Nusayrilerin ne de eski rejim artıklarının, sayıları itibariyle, önemli güvenlik sorunu doğurmaları beklenebilir. Fakat İsrail ve İran’ın tahrikiyle harekete geçen terör ögelerinin, son olaylarda da ibretle izlediğimiz üzere, başta Türkiye olmak üzere bölgede önemli kışkırtma potansiyeli olduğu dikkate alınmalı, güvenlik ve adalet buralara gecikmeksizin yerleşmelidir.
Asıl sorun, ülkenin içinde değerli bir bölgeyi işgal eden, gecekondu görünümündeki PYD sorunudur. 3 ay geçmesine karşın PYD’ye yönelik bir adım atılmamıştır. İsrail ve İran’ın kirli planlarını icra etmek için son derece elverişli bir aparat olan PYD ile uğraşın gecikmesi her saniye Suriye için ziyandır.
Türkiye’nin de, hem kendisi hem de Suriye çıkarına olmak üzere, PYD ile ilgili artık hemen harekete geçmesi gerektiği açıktır.
Suriye’de güvenlik ve adalet teşkilatının tesisinin gecikmesi, ihtilalin kırılganlığını daha da artıracak, Allah korusun ülkeyi yeni bir kaosa sürükleyecektir. Hatta Suriye, başta Türkiye, Suriye ve İran olmak üzere, devletler meydan savaşının kanlı alanı olacaktır.
8 Aralık sabahı dünyanın her yerinde Müslümanlar sevinç gözyaşı döktüler. Bu sevinç, bu umut, yıllar sonra doğan bu heyecan aman heba edilmesin. Vakit aleyhe işliyor; Suriye bir an evvel en azından güvenlik boyutuyla kendisini emniyete alsın, gerisi bizatihi gelir inşallah.
