101 yıllık Cumhuriyet tarihimizde “Montrö Sözleşmesi”, “Hatay’ın Türkiye’ye Katılması” ve “Kıbrıs Harekatı” dışında dişe dokunur bir dış siyaset zaferi yoktu. “Yurtta sulh, cihanda sulh” temelli pasif dış siyaset anlayışıyla Türkiye hâkim güçlerin taşeronu pozisyonunda kendisine tevdi edilen görevleri ifa etmenin ötesine geçmiyordu. Edilgen dış siyaset iktisadın büyümesini engelliyor, Selçuklu ve Osmanlı İmparatorluklarının bakiyesi olan Türkiye kabına sığmaz biçimde bir cenderenin içinde adeta kıvranıyordu.
Cumhurbaşkanı Erdoğan, İmparatorluk bakiyesi olmanın devlete ve millete yüklediği mesuliyetin idrakiyle “ağabey” devlet rolünü dış siyasetin merkezine yerleştirdi. Son 22 yıldaki onca diplomatik muvaffakiyetin ötesinde, 13 yıl evvel Suriye krizi başladığında, hem mazlum bir milleti savunmak, hem Suriye’nin toprak bütünlüğünü korumak, Şii yayılmacılığını önlemek ve güneyimizde bir PKK terör oluşumunun önünü kesmek için Erdoğan Türkiye’yi bütün gövdesiyle probleme dahil etti ve Suriye için olduğu kadar Türkiye için de yeni bir periyodun kapılarını aralamış oldu.
Suriyeli kahramanların harika zaferiyle o denli kendimizden geçmiş durumdayız ki, bu zaferin kurgusunu yapan Türkiye’nin dış siyasette eriştiği seviyeyi görmekte zorlanıyor, daha doğrusu dış siyaset zaferimizi ıskalıyoruz.
Türkiye, Suriye siyasetinde akılla, sabırla, kararlılıkla, dik duruşla, kimi vakit diyalog, kimi vakit savunma sanayiindeki gelişmelerin sağladığı güçle tarih yazdı, varlığını ve gücünü dünyaya kabul ettirdi, bölgemizde, ABD, Rusya ve Çin’in ötesinde bir güç merkezi olduğunu böylece ispat etmiş oldu.
Türkiye dış siyasette artık farklı bir kulvarda. Kuşkusuz Türkiye daha fazla maksat yapılacaktır lakin artık her sorunda Türkiye’nin tezleri hesaba katılacak, Türkiye’nin fikirleri dikkate alınacaktır. Bölgesel sıkıntılarda Türkiye daima “aranan”, “beklenen” ağabey olacaktır.
Suriye Zaferi’nin Türkiye’de iç siyaset yapma usulünü da esaslı halde değiştireceğine hiç kuşku yok. Düzeyi artık çok yükseklerde olan bir dış siyaset vizyonunu taşıyamayanların Türkiye’de siyaset yapmaları zorlaşacaktır. Erdoğan yeni bir Ortadoğu kurgularken kıskançlık krizleriyle kendisini küçük düşürenler, yani küçük düşünenler için saha zorlaşacaktır.
Cumhurbaşkanı Erdoğan, Türkiye’nin Türkiye’den büyük olduğunu söz etmekle kalmadı, o kelamı somutlaştırdı. Türkiye’de artık hiçbir şey eskisi üzere olmayacaktır.
Suriye 54 yıl boyunca azınlık Nusayri diktatörlüğüyle yönetildi. Ülkenin çoğunluğu baskı, zorbalık, azap, mahpus, idam, sürgün ve ağır yoksulluk altında yaşarken Nusayri azınlık memnundu. Suriye Devrimi’yle birlikte artık güç çoğunluğa geçti. Nusayrilerin hak, hukuk, adalet, demokrasi, insan hakları, ömür stili, söz, basın, protesto özgürlüğü üzere kavramları nihayet hatırladıklarını görüyoruz. Şunu da çok uygun biliyoruz: Şayet es kaza yine gücü ellerine geçirseler, bütün o kavramları anında unutarak bu sefer çok daha kanlı bir tablo çizeceklerine, bunu yaparken de “barbar cihatçı Müslümanlarla uğraş ediyoruz” diyeceklerine kuşku yok.
Bu ikiyüzlü tavrı görmek için Suriye’ye bakmaya gerek yok, biz Türkiye olarak bunu uzun müddettir yaşıyoruz. Türkiye’de Kemalist azınlık, yanına öteki azınlıkları da alarak, ülkeyi on yıllar boyunca tam da Suriye’deki üzere yönetti. Seçimle çoğunluğun takviyesini ardına alan iktidarlara dahi hudut çizildi, hududu aşanlara darbe yaptı. Azınlık, zorbalıkla çoğunluğu dönüştürmeye, dönüşmeyenlere de boyun eğdirmeye çalıştı. Suriye kadar olmasa da Türkiye’de de çok acı yaşandı, kan ve gözyaşı aktı. Bir Anadolu ihtilaliyle işbaşına gelen, sırtını büsbütün ulusal iradeye dayayan, tüm darbe teşebbüslerini püskürtüp ulusal iradeyi koruyan AK Parti’nin iktidarları devrinde hem içerde hem dışarda “özgürlük kısıtlanıyor” türküsünün koro halinde söylenmesinin altında Suriye gibisi bir tavır yatıyor. Meğer tekrar iktidarı ele geçirseler, “siyasal İslam’la çaba ediyoruz” diyerek eskisinden bin kat ağır bir diktatörlük kuracaklarına, çoğunluğun özgürlüğünü eskisinden daha çok kısacaklarına kuşku yok. Batı’nın tüm kıymetlerinin Gazze’de tam da bu türlü eridiğine hepimiz şahidiz.
Bu bir “niyet okuma” değil; bu maalesef coğrafyamızın acı gerçeği. Buradan da bir “kutuplaştırma” manası çıkmasın; tam bilakis, azların kendilerini bu ülkeye ilişkin hissetmeleri üzerine daha çok baş yormamız gerekiyor. “Açılın kapılar Şah’a gidelim” hissiyatından aidiyet hissiyatına geçmek zorundayız. Muhalefette özgürlükçü mağdur, iktidarda yasaklayıcı zalim olma döngüsü Suriye üzere Türkiye’de de iç barışın önündeki en büyük potansiyel tehdittir.
Almanya’nın Magdeburg kentinde aracıyla Pazar yerine girip katliam yapan kişinin, güzel eğitimli, ateist, çok İslam düşmanı bir Suudi Arabistanlı olduğu, Batı medyası ve STK’ları tarafından kullanıldığı, Suudi Arabistan’ın iade talebinin Almanya tarafından reddedildiği, Almanya’yı “Avrupa’yı İslamlaştırmakla” itham ettiği hatta bu münasebetle Merkel’in öldürülmesini istediği ortaya çıktı.
Avrupa ülkeleri, kendi ülkesinden, kendi toplumundan, dininden, bedellerinden nefret eden muhaliflere kucak açmayı; kendisini kabul ettirmek için hükümdardan çok kralcı geçinen, kompleks ve eziklikle radikal bir Hristiyan ve Siyonist’ten daha fazla İslam düşmanlığı yapan hastalara sınırsız imkan sağlamayı bir “kazanç” zannediyordu.
Avrupa ve ABD’deki “sığıntı” Fetullahçıların tamamında, Almanya saldırısını yapan zavallının kompleksli karakterini görebilirsiniz. “Biz sizdeniz” diyerek, kabul görmek, göze girmek için yapmayacakları yok.
Bu son atak inşallah Almanya başta olmak üzere Batılı ülkelere ders olur. PKK’yı, YPG’yi, FETÖ’yü besleyenler, er ya da geç hançerin kendilerine saplanacağını inşallah bu acı olayla idrak ederler.
